İlk Adım Kendine Bakmak

Bugün nasılsın?” sorusuna “İyiyim” cevabını verip, gerçekten iyi olup olmadığını sorguladığın oldu mu hiç?

Merhaba, ben Zeynep. Psikoloğum.

Her gün onlarca “iyiyim”, “idare ederim”, “bilmiyorum” cevabını duyuyorum. Ama belki de en çok kendi verdiğim cevaplara dikkat kesiliyorum. Çünkü bazen “iyiyim” demek, sadece konuşmayı kısa kesmenin bir yoludur. Bazen de, duygularımızı kendimizden bile saklamanın.

Psikolojiye olan ilgim liseden beri vardı. Ama insan hayatıyla derinden temas ettikçe, şunu daha net fark ettim:

Psikoloji sadece terapi odalarında, kitap sayfalarında ya da film sahnelerinde yaşamıyor.

O, biz market sırasındayken arkamızdaki kadının iç çekişinde de var. Sabahları sözcük kullanmadan kapıyı çarpıp giden bir ergenin tavrında da.

Ya da gece yatağa uzandığında, içinden geçen o sessiz cümlede gizli:

“Bugün de kötü bir gündü…”

İnsan, çoğu zaman hislerini anlamaya değil, idare etmeye çalışıyor. Ama her bastırılan duygunun, her ertelenen düşüncenin bir sesi oluyor içeride. Ve bir gün, o sesler fısıltı olmaktan çıkıp yankıya dönüşüyor. Herkesin bir hikâyesi var. Ama çoğu hikâyede kelimeler eksik, duygular yarım, cümleler yutkunmuş halde duruyor. Bu köşede, haftalık yazılarla birlikte, birlikte bakacağız. Kimi zaman bireysel bir sorgulamaya, kimi zaman toplumsal bir gözleme dönecek bu yolculuk.

Bazen içimize, bazen birbirimize, bazen topluma doğru bir yolculuğa çıkacağız.

Birlikte düşünecek, birlikte sorgulayacağız.

Belki bazen aynı pencereden bakacağız, bazen de birbirimize ayna tutacağız.

Çünkü psikoloji, sadece ne yaşadığımızla değil,

Onu nasıl taşıdığımız, nasıl anlattığımız ve nasıl anladığımızla ilgilenir.

Ve belki de en sade, ama en dokunaklı gerçek şu:

Anlam aramak, insan olmaktır.

Haftaya yeniden buluşmak dileğiyle.

Kendine kulak vermeyi unutma. 🌱